• سخت، مثل زندگی مادران انتظار/این خانه روایت دیگری از زینب(س) و کربلا را به تصویر می‌کشد
  • پایان ۳۸ سال فراق و چشم‌انتظاری مادر شهید در سوادکوه
  • تصاویر/ اجتماع امت رسول‌الله(ص) در سوادکوه
  • موش را چه رسد به مصاف شیر/ اقیانوس ملت حماسه‌ساز ایران آشوبگران را نابود کرد
  • تصاویر/ راهپیمایی مردم سوادکوه در محکومیت حرکات هنجارشکنانه
  • تصاویر/ صبحگاه مشترک نیروهای مسلح در سوادکوه
  • برگزاری ۲۵۰ عنوان برنامه هفته دفاع مقدس در سوادکوه
  • امنیت برای امنیت‌شکنان تا کی؟!/ ترک فعل برخی مسئولان موجب گسترش اغتشاش آشوبگران شده است
  • اینجا سدها متولد نمی‌شوند/باید برای باران مرثیه خواند
  • فیلترینگ؛ اقدام جدید اینستاگرام!
  • صدور آنی برگ گذر ویژه اربعین از امروز/ مشکلات سامانه “پلیس من” برطرف شد
  • اربعین، مقدمه الظهور
  • مازندران هوشمند در دستور کار وزارت ارتباطات/قول وزیر به مردم یک روستا برای اتصال به اینترنت
  • ساخت ۳ پالایشگاه ۳۰۰ هزار بشکه‌ای در کشور/دولت سیزدهم ۶۰ میلیارد دلار تبادلات اقتصادی ایران را افزایش داد
  • سفرهای استانی، فرصتی طلایی برای تعمیق روابط دولت و ملت/ تعیین‌تکلیف نهایی پروژه‌های نیمه‌تمام در دور دوم سفرها
  • رمزارزها، تحول‌آفرین در مناسبات اقتصادی و دنیای جدیدی برای کلاهبرداران/ لزوم تدبیر جدی دولت برای امنیت‌بخشی به جامعه
  • مقاومت، آغاز یک پایان/ آزادگان با تحمل همه مصائب اسارت، قهرمانان شرف و عزت ملی ایران
  • آزادمردانی از جنس ایثار و مقاومت/آزادگان، سربلند از آزمون شجاعت و ایستادگی
  • ۸۰ درصد ظرفیت معدنی مازندران بکر و ناشناخته است/بازگشت رونق در گرو حمایت دولت
  • تحولات اقتصادی بدون برجام در یک سال فعالیت دولت/‌ از‌ رشد ترانزیت خارجی‌ تا کاهش رشد نقدینگی‌
  • مازندران پربارش اما تشنه/منابع آبی داریم، مدیریت نداریم
  • ماجرای عنایات امام حسین(ع) به شهداء
  • مصرف بنزین روی خط قرمز/اقدام عاجل نشود باید به فکر واردات بود
  • آیین‌های عاشورایی در سرزمین علویان/ قدم قدم با نوای یا حسین(ع)
  • اعلام برنامه وداع، تشییع و خاکسپاری پیکر مطهر ۵ شهید مدافع حرم
  • مافیای فساد فقط با جریان جهادی در همه عرصه‌ها قابل جراحی است/ اژدهای چندسر فساد را تنها با شجاعت انقلابی باید از پای درآورد نه با تعارف!
  • عصبانیت و تمسخر جریان اشرافی از مدیریت جهادی در مناطق سیل‌زده
  • طرح «تمام» و اما اگرهای ناتمام/ اینجا کسی تاب خلاقیت‌ ندارد!
  • پاسکاری سلامت مردم در گرانی محصولات مواد غذایی/گرمای تابستان بهانه‌ای برای فروش کالاهای تاریخ گذشت
  • صادرات با دست و پای بسته/ تولید و صادرات کوک نیستند
  • ۲۷ مرداد ۱۴۰۱؛ ساعت ۷:۲۳
    کد خبر: 3163
    بازدید: 0 views
    مقاومت، آغاز یک پایان/ آزادگان با تحمل همه مصائب اسارت، قهرمانان شرف و عزت ملی ایران

    به گزارش پیام سوادکوه؛ صدام با حضور در میان نظامیان و مقاماتی از کشورهای مختلف و با یحش زنده از تلویزیون سراسری خود، قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر را، که خود در آن زمان با محمدرضا پهلوی به امضاء رسانده بود، پاره کرد و به بهانه اختلاف ارضی، دستور آغاز رسمی جنگ را، که از قریب به دو سال قبل شروع کرده بود، صادر کرد. توافق‌نامه الجزایر یک قرارداد مرزی میان ایران و عراق به شمار می‌رود که در ۱۵ اسفند ۱۳۵۳ شمسی با میانجیگری هواری بومدین رییس‌جمهوری وقت الجزایر امضا شد، با این حال ۶ سال بعد صدام حسین در ۱۳۵۹ شمسی معاهده الجزایر را به‌طور یک‌جانبه فسخ و ۳۱ شهریور همان سال به ایران حمله کرد.
    جنگی برای نابودی یک انقلاب
    آنچنان هجومی متوجه مرزهای جمهوری اسلامی ایران شد که صدام در مصاحبه خود اعلام نمود که مصاحبه بعدی را در کمتر از یک هفته در تهران انجام خواهد داد.
    صدام غلبه و تسلط بر ایران را براساس حمایت‌های جهانی قطعی می‌پنداشت در حالی كه بیش از ۸۰  كشور به صورت رسمی و غیر رسمی عراق را یاری می‌دادند، جمهوری اسلامی ایران حتی از داشتن حق خرید سیم خاردار كه یك وسیله غیرنظامی محسوب می‌شد، محروم بود.
    آمریكا كه در جنگ عراق با ایران اصلی‌ترین حامی صدام به شمار می‌آمد، دو هدف را دنبال می‌كرد: هدف كوتاه‌مدت آمریكا، آزادسازی گروگان‌های خود پس از حمله ناكام به طبس و كودتای نوژه بود و دیگر اینكه آمریكا به دنبال مهار انقلاب اسلامی و جلوگیری از صدور انقلاب بود. برژینسكی مشاور امنیتی كارتر، شروع جنگ منطقه‌ای علیه ایران را راه حل مناسبی برای جلوگیری از صدور انقلاب دانست و عنوان كرد كه «آمریكا در مقابله با انقلاب ایران، باید تقویت دولت‌هایی را كه توان انجام عملیات نظامی علیه رژیم ایران را دارا هستند مورد توجه قرار دهد.» لذا او در یك ملاقات سری با صدام این باور را در وی به وجود آورد كه آمریكا به طور تمام قد حامی عراق است.

    سناریوی آمریکایی با اجرای صدام
    «گری سیك» عضو شورای امنیت ملی دولت آمریكا در زمان جیمی كارتر می‌گوید: پس از واقعه گروگانگیری در تهران، دیدگاه بسیار غالبی در آمریكا و به ویژه از طرف شخص برژینسكی (مشاور امنیت ملی رییس جمهور) وجود داشت كه ایران را باید به طور همه‌جانبه تنبیه كرد. بیانیه‌های عمومی كه او صادر می‌كرد، بر این مضمون تاكید داشتند كه آمریكا مانعی بر سر تحركات عراق بر ضد ایران نمی‌بیند.
    علاوه بر این، اسناد مختلفی از كمك‌های اطلاعاتی دولت رونالد ریگان به عراق وجود دارد. تنها ۸ روز پس از آغاز تهاجم صدام حسین به خاك ایران، ۵ هواپیمای شناسایی آواكس متعلق به نیروی هوایی آمریكا برای شناسایی عملیات‌های هوایی ایران ‌و اطلاع‌رسانی آنها به ارتش عراق، تحویل دولت عربستان سعودی شد. در همین راستا سازمان سیا هم از ابتدای جنگ تصاویر هوایی ماهواره‌ای از مواضع نیروهای نظامی و تاسیسات نفتی ایران را در اختیار رژیم بعث عراق قرار می‌داد.
    تجهیز نظامی، تنها یك بعد از حمایت آمریكا از صدام در طول جنگ محسوب می‌شود. علاوه بر این دولت ایالات متحده‌ آمریكا، اعتباری به مبلغ ۸۴۰ میلیون دلار برای واردات مواد غذایی در اختیار عراق قرار داد تا در ادامه جنگ، اذهان داخلی عراق برضد جنگ با ایران تحریك نكند. همچنین از سوی آمریكا وامی به مبلغ یك میلیارد دلار برای خرید و به‌كارگیری توانایی ساخت سلاح به عراق واگذار شد.
    خارج كردن عراق از لیست كشورهای حامی تروریسم، اقدام دیگری بود كه به تجهیز تسلیحاتی عراق كمك كرد. علاوه بر این، آمریكا عربستان را تشویق كرد تا با كاهش قیمت نفت، ایران را از مهم‌ترین منبع درآمد برای تأمین هزینه‌های جنگ، محروم كند.

    حمایت جهانی از یک جانی
    در طول جنگ، صدام با دریافت بیش از ۶۰ میلیارد دلار از رژیم‌های غربی، نیازهای مالی اقتصاد وابسته خویش را تامین می‌كرد. آمریكا علاوه بر تجهیز عراق، با كارشكنی تلاش‌هایی را در جهت محكومیت ایران در سازمان‌های بین‌المللی و جلوگیری از انتقال صحبت‌های به حق مسئولین ایرانی به دیگر كشورها و سازمانهای بین المللی انجام می‌داد.حمایت دول غربی و در راس آن‌ها آمریكا از صدام، موجب شعله‌ور شدن آتش جنگ می‌شد.
    آمار تجهیزات و حامیان صدام در جنگ هم به خوبی بازگو كننده نابرابری در جنگ است. به عنوان مثال در آستانه بازپس‌گیری «فاو» در اردیبهشت ۱۳۶۷، ارتش عراق حدود ۵ هزار دستگاه تانك، ۴۵۰۰ نفربر زرهی، ۵۵۰۰ عراده توپ، ۴۲۰ فروند هلی‌كوپتر و ۷۲۰ فروند هواپیمای جنگنده و بمب‌افكن آماده برای عملیات در اختیار داشت.
    این خیل عظیم سیستم‌های تسلیحاتی، با حداقل ۳۰۰ فروند موشك زمین به زمین اسكاد بی‌، ساخت شوروی تجدید ساختار شده توسط آلمان‌ها و مقادیر زیادی مهمات شیمیایی صادراتی آمریكایی ـ اروپایی تكمیل می‌شد. حكومت بغداد با كسب این مقادیر عظیم از جنگ‌افزار‌های مدرن متعارف و غیر متعارف، توانست استعداد نیرو‌های زمینی ارتش خود را از ۲۷ لشگر در سال ۱۳۶۵، به ۵۰ لشكر در سال ۱۳۶۸، افزایش دهد.
    عجیب‌ترین اتفاق قرن همسویی شرق و غرب در جنگ بین عراق و ایران بود. با آغاز هجوم عراق، آمریكا و شوروی كه پس از جنگ دوم جهانی درگیر جنگ سرد با یكدیگر بودند در صف حامیان صدام قرار گرفتند. در این بین شوروی نیز همچون آمریكا انواع كمك‌های تسلیحاتی، نظامی و مالی به صدام را جزو برنامه‌های خود قرار داد.
    پیشرفته‌ترین هواپیماهای جنگی، بالگرد، تانك و سلاح‌های دیگر از جمله تسلیحاتی بود كه شوروی به عراق ارسال كرد. علاوه بر این فرماندهان ارتش شوروی با حضور در بغداد، آموزش‌های لازم را به ارتش عراق ارائه می‌دادند. حدود ۸۵ درصد تجهیزات استفاده شده از سوی عراق در حمله به ایران، ساخت كشور شوروی بود. بیش از ۴۰۰ تانك تی ۵۵، ۳۰۰ موشك زمین به زمین اسكاد بی، هزار تانك تی ۶۲، بیش از ۵۰۰ تانك پیشرفته تی ۷۲ و نزدیك به ۲۰۰ فروند انواع هواپیماهای میگ تنها بخشی از كمك‌های شوروی سابق به عراق در جنگ با ایران بوده است.
    در كنار كمك‌های مستقیم نظامی، دولت عراق برای توسعه برنامه موشكی بالستیك خود توانست كارشناسان موشكی شوروی را به خاك عراق دعوت كند. حضور این كارشناسان گرچه هیچگاه به تكنولوژی ساخت موشك‌های بالستیك منجر نشد، اما نشانه روشنی از پشتیبانی همه‌جانبه شوروی از عراق است.

    آماده‌باش جهانی برای تجهیز متجاوز
    علاوه بر آمریكا، برزیل، انگلیس و آرژانتین كه در صنعت نظامی تقریبا پیشرفته بودند تسلیحاتی را در اختیار عراق قرار می‌دادند. ایتالیا و بلژیك با ارسال موشك‌های پیشرفته ضد زره و كمك به عراق در ساخت توپخانه دوربرد و بخش‌های دیگر ارتش این كشور از جمله حامیان عراق بودند.
    فرانسه گرچه در ابتدا اعلام بی‌طرفی كرد، اما وجود برخی از منابع و آمارها نشان می‌دهد كه این كشور ۷/۴ میلیارد دلار كمك مالی در اختیار رژیم بغداد قرار داد. همچنین به منظور تجهیز صدام هواپیماهای سوپر اتاندارد و موشك‌های لیزری كه از آخرین دستاوردهای صنعت نظامی فرانسه بود در اختیار ارتش عراق قرار ‌گرفت. بحث در هیأت دولت فرانسه درباره امكان حمایت از دستیابی محدود عراق به سلاح هسته‌ای در جنگ نیز دلیلی دیگر بر حمایت فرانسه از صدام بود. آلمان نیز از دیگر كشورهایی بود كه با ارسال مواد شیمیایی به یاری صدام شتافت به طوری كه عراق را قادر ساخت تا ۶۰۰۰ تن بمب شیمیایی علیه ایران به كار گیرد.
    علاوه بر فهرست فوق باید كشورهایی چون سوئیس، سوئد، لهستان، یوگسلاوی، چین، رومانی، ایتالیا، سنگاپور و … را نیز به حامیان صدام اضافه كرد.
    در طول سال‌های جنگ، كشور‌های عربی منطقه غیر از سوریه، با نام نهادن صدام به عنوان «سردار و فاتح قادسیه»، «افتخار عرب» و «صلاح‌الدین ایوبی زمان» میلیارد‌ها دلار كمك بلاعوض به حكومت صدام و رژیم وی كردند. یكی از فرماندهان جنگ در همین رابطه می‌گوید: «در بسیاری از عملیات‌ها نظیر خیبر، والفجر ۸ و كربلای ۵، حقیقتاً ماشین نظامی عراق از هم پاشیده شد؛ اما به چند ماه نمی‌كشید كه صدام پس از هر كدام از این عملیات‌ها، با امكانات بیشتر و جدیدتر وارد منطقه می‌شد. این مسأله حاصل نمی‌شد جز با پول عرب‌های منطقه و حمایت‌های غرب و شرق».
    لذا به روشنی می‌توان گفت كه كشورهای عربی با دارا بودن ذخایر عظیم نفت، حامی مالی عراق محسوب می‌شدند. خود صدام حسین پس از دستگیری، طی یك بازجویی در فوریه ۲۰۰۴ میلادی اعتراف كرد كه بسیاری از كشورهای عربی در طول جنگ عراق را از لحاظ مالی مورد حمایت و پشتیبانی قرار می‌دادند.

    اردن با تمام قامت در خدمت آمریکا
    اصلی‌ترین حامی عربی عراق در ابتدا اردن بود. اردن كه پس از پیروزی انقلاب اسلامی، روابطه حسنه‌ای با ایران نداشت، روابط بسیار نزدیكی با عراق برقرار كرده بود. پس از كنفرانس سران كشورهای عربی در بغداد و تونس، روابط بین عراق و اردن روز به روز نزدیك‌تر و عمیق‌تر شد تا آنجا كه ملك حسین صراحتا به نفع عراق و علیه ایران موضع‌گیری كرده و با كمك‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی فراوان از جمله اعطای وام‌های چند میلیون دلاری به عراق، حمایت و پشتیبانی‌اش را از این كشور اعلام كرد.
    روزنامه «گاردین» چاپ انگلستان به نقل از منابع فلسطینی در بیروت در تاریخ ۱۲ مهر ۱۳۵۹ نوشته بود: «ملك حسین پادشاه اردن، حدود پنج هزار از نیروهای خود را به عراق اعزام داشته تا وظایف امنیت داخلی را به عهده بگیرند تا سربازان عراقی برای رفتن به جبهه جنگ با ایران آزاد باشند.» این روزنامه همچنین خاطر نشان كرد كه ملك حسین اولین رهبر یك كشور عربی بود كه در جنگ ایران و عراق به طرفداری از عراق برخاست تا جایی كه در جریان عملیات بیت المقدس، تعدادی از داوطلبان اردنی ارتش عراق نیز به اسارت رزمندگان اسلام درآمدند.

    علت ناکامی تجاوز به ایران اسلامی
    با نگاهی واقع‌بینانه به صحنه جنگ تحمیلی به ایران، که با هدف سرنگونی جمهوری اسلامی طراحی شد، این نتیجه حاصل می‌آید که مقاومت جانانه مردم ایران برای شکست قطعی متجاوزان و صحنه‌گردانی جنگ توسط جوانان شایسته و لایق عامل اصلی نقش برآب شدن طرح‌ها و برنامه‌های دشمنان انقلاب بود.
    در مجموع می‌توان علل ناکامی عراق از تجاوز به تمامیت ایران را به اختصار این گونه جمعبندی کرد: ۱ – عدم شناخت از وضعیت روحی و انقلابی مردم ایران اسلامی.
    ۲ – رهبری موفق امام خمینی در این برهه و ایجاد آرامش در سطوح مختلف به منظور شکل گیری وضعیت جدید دفاعی بدون اتکا به نیروهای کلاسیک.
    ۳ – حضور به موقع و کارساز نیروهای مردمی تحت سازماندهی سپاه و شکل گیری نیروهای مقاومت در محورهای مختلف هجوم عراق.
    یکی از صحنه‌های پرافتخار مقاومت، در میان صفوف اسرای ایرانی خلق شد. آزادگان در اسارت، با مقاومت و پایمردی‌های دلاورانه توانستند محتوای مقاومت را با تحمل سخت‌ترین شکنجه‌ها و مرارت‌ها به نمایش بگذارند و تفوق خود را علاوه بر عرصه نظامی، در حوزه جنگ اراده‌ها نیز بر دشمنان تحمیل کنند.
    در دوره اسارت رزمندگان شجاع ما، هرگاه که ارتش عفلقی بعث عراق در جبهه‌ها دچار شکست می‌شد، خشونت خود را روی اسیران مقاوم ما چند برابر می‌کرد. بسیاری از اسراء حتی تا روز آخر اسارت، اسامی‌شان در اختیار صلیب سرخ قرار نگرفت تا اگر در زیر شکنجه به شهادت می‌رسیدند، از سوی هیچ مجمعی به زیر سئوال نروند.
    علی شانه سازان، یکی از آزادگان، از راز مقاومت اسراء ایرانی در عراق می‌گوید: دشمن درصدد بود که اسرا را از لحاظ فرهنگی تخریب کرده و نگذارد که در اسارت به تکیلفی که بر عهده دارند، عمل کنند. تصور این بود که وقتی کسی اسیر شده باید قوانین آن کشور را رعایت کند ولی اسرای ایرانی تا آنجا که قوانین عراق با اعتقاداتشان منافات نداشته رعایت کرده و اگر منافاتی داشت نیز رویارویی را شروع می کردند.

    پیوند عمیق با ائمه، عامل اصلی مقاومت اسراء
    این آزاده ادامه داد: عامل اصلی که سبب شد تا اسرا دوران اسارت خود را با سربلندی سپری کنند، اعتقادات، روحیه معنوی، مذهبی و همچنین توسل به ائمه اطهار (ع) بود.
    شانه سازان یادآور شد: اسرا نمی دانستند که چند سال را باید اسیر بمانند، ولی بیانات امام راحل مبنی بر اینکه اگر جنگ ۲۰ سال هم طول بکشد باز هم ایستاده ایم، هدف اصلی بود که اسرا در ذهن خود ترسیم کردند. یعنی اسرای مقاوم ما خودشان را برای ۲۰ سال اسارت هم آماده کرده بودند، چون واقعا دشمن قابل اعتماد نبود.
    وی تأکید کرد: دشمن در ماه محرم اسرا را تهدید کرده و اجازه برگزاری مراسم را به آنها نمی داد. آنجا انجام عزاداری های مذهبی مصادف با زندان های انفرادی، قطع شدن آب، ندادن غذا و شکنجه های بسیار دردناک بود.
    این آزاده اضافه کرد: خوشبختانه به لطف خدا اسرای ایرانی با وجود هر شکنجه ای ایام محرم را عزاداری کرده و هر شب به سینه زنی می پرداختند. بعثی ها در دوران عزاداری اسرا حتی ذره از خباثت خود کم نکرده و به شکنجه های دردناک خود ادامه می دادند.
    شانه سازان عنوان کرد: بعد از تصویب قطعنامه تصور این بود که با اسرا مهربان خواهند بود، ولی نه تنها اینگونه نبود بلکه در ایام محرم برای جلوگیری از عزاداری اسرا به آنها آمپول هایی تزریق می شد که تا ۱۰ روز دست درد آنها را رها نمی کرد.
    وی اظهار کرد: یک شب در ماه محرم که اسرا مشغول عزاداری بودند قریب به ۳۰ نظامی عراقی وارد زندان‌ها شده و با کابل، چوب، باتوم و غیره به شکنجه آنها مشغول شدند. بعثی های خبیث با کابل‌های مسی بر بدن بی لباس اسرا نواخته و در نهایت بی رحمی آنها را شکنجه می کردند.
    این آزاده افزود: یکی از شب های محرم سال ۶۷ اولین کاری که نیروهای بعثی در زندان انجام دادند، خروج آب از آسایشگاه بود. از اسرا خواستند تا لباس های خود را درآورده و بعد آنها را بدون اینکه لباسی بر تن داشته باشند، شکنجه می دادند.
    شانه سازان در پایان گفت: دشمنی دشمن بعد از تصویب قطعنامه هم ادامه داشته ولی مقاومت اسرا عامل عزت و سرافرازی تمامی رزمندگان آزاده بود. رزمندگان زیربار شکنجه رفته ولی عزتمند باقی ماندند.

    اردوگاه‌های عراق، باشگاه عشق‌ورزی اسراء
    یکی از رزمندگان و آزادگان دوران دفاع مقدس و جانباز شیمیایی، که قریب به چهار سال مفقودالاثر بوده و در اسارت بعثی ها به سر برده است، در سال ۶۴ شیمیایی شد، سال ۶۵ اسیر و سال ۶۹ از اسارت اردوگاه ۱۱ تکریت آزاد شد. در اینجا چند خاطره خود را بازگو می کند.
    خاطره اول؛
    سه شبانه روز، در پادگان الرشید بغداد، در محاصره و تشنگی بودیم، سپس اسرا را به داخل دخمه ای بردند که حالت آشغال دانی داشت و پر از کثافت و گرد و خاک بود. در دوران اسارت، طبق رسم مسلمانی هر کجا که وارد می شدیم سلام می کردیم. وقتی من را به استخبارات بردند، شب بود. من سلام کردم، ناگهان شکنجه گر عراقی چنان سیلی به گوش من زد که من گفتم: آیا جواب سلام این است؟!
    سپس یکی یکی اسرا را برای شکنجه بردند. وقتی چشمان من را باز کردند من گفتم الموت لصدام. با گفتن این حرف، چهار بار زیر شکنجه بیهوش شدم و بعد با چند سطل آب دوباره به هوش آمدم و دوباره از هوش رفتم. یک علت دیگر که خیلی شکنجه می شدم این بود که بسیجی و سادات بودم. آنها معتقد بودند که ایرانی ها سیّد نیستند و ما دروغ می گوییم.
    خاطره دوم؛
    یک روز دوستان اسیر من، پشت کمرم نوشته شده بودند؛ یا حسین، یا زهرا، یا شهادت، یا کربلا و عکس گنبد و بارگاه امام حسین (ع) را نقاشی کرده بودند. وقتی عراقی ها این تصاویر و نوشته ها را روی کمر من دیدند یکی از آنها پرسید: آیا تو می خواهی به کربلا بروی؟ از آنجا که من شنیده بودم یکی از اسرای ما را به خاطر اینکه گفته بود می خواهم کربلا بروم را به قدری شکنجه داده بودند که شهید شده بود، به زبان عربی گفتم: نه.
    خاطره سوم؛
    روزی یکی از اسرا که اهل زنجان بود به نام فتحعلی را به شدت زیر شکنجه قرار دادند و من صدای ناله ها و جیغ و فریاد او را می شنیدم. من هم در راهرو استخبارات بودم و هرکسی که رد می شد و می دید لباس بسیج بر تن من است، یک لگد به شکم، سر و کمر من می زد و می رفت، آن هم با پوتین تاف عراقی که لبه اش آهن دار بود.
    من به شکنجه گر عراقی گفتم؛ او را نزنید. او تنها پسر خانواده اش است. سرباز عراقی رو به من گفت: داری از او طرفداری می کنی؟ الان بهت می گویم. فتحعلی به قدری شکنجه شده بود که الان جزو جانبازان اعصاب و روان است و یک گوشش اصلا شنوایی ندارد. آنها من را به جای فتحعلی شکنجه دادند تا حدی که له شدم. فتحعلی، تا زمانی که باهم در اسارت به سر می بردیم به من می گفت؛ آقا سید، ببخشیدها، من باعث شدم شما به جای من کتک بخوری. من هم در جوابش می گفتم: اشکالی ندارد من می خواستم به جای تو فدا شوم.
    من قصد تعریف کردن از خودم را ندارم اما واقعیت این است که در آن زمان همه اسرا بویژه اسرای مفقودالاثر، حس ایثارگری و اخلاص بالا داشتند و همه حاضر بودند به جای دوست‌شان شکنجه شوند.
    خاطره چهارم؛
    در شب اول اسرا را وارد اردوگاهی می کردند که به تونل وحشت معروف بود، شکنجه گر عراقی چنان با باطوم به کمر اسرا می زد که کمر کاملا خم می شد. آیا اصلا می توانید تصور کنید که این ضربه تا چه حدی محکم بود که کمر را خم می کرد؟!
    من که شیمیایی هم شده بودم، با وارد شدن ضربه، نفس کم می آوردم و همه چیز پیش چشمان من تاریک می شد. یکی از شکنجه گرهای عراقی به نام عدنان، به شدت ظالم بود و همیشه اسرا را با کابل و باطوم می زد، فحاشی می کرد و به حضرت امام خمینی (ره) توهین می کرد.
    شهید مهندس حاج اسدالله خالدی که همرزم شهید بهشتی بود و هر دوی آنها، انجمن اسلامی خارج از کشور را راه اندازی کرده بودند، آن زمان همراه ما در اسارت بود و با زبان انگلیسی، فارسی و آلمانی با این شکنجه گرها به خصوص عدنان صحبت می کرد، تا اینکه عدنان رام شد! اصلا نمی توان باور کرد که چگونه عدنان وحشی رام شد به طوری که او قبل از آزادی ما گریه می کرد و می گفت؛ من هم دوست دارم با شما به ایران بیایم. فقط تصور کنید از نظر فرهنگی، چه فعالیت هایی صورت گرفت که این عراقی مزدورِ وحشی، شب ها برای خواندن نماز شب، پشت در آسایشگاه ما می آمد. حتی رفتار ما باعث شد یک سرباز عراقی به نام عوض چنان تغییر رفتار داد که شب ها می آمد و به من قرآن می داد بخوانم. گاهی حتی این سربازان، توسط فرمانده هایشان توبیخ می شدند.
    خاطره پنجم؛
    بعضی از سربازها هم هرگز رفتار خود را تغییر ندادند و با بهانه های کوچک شکنجه را شروع می کردند. سربازی به نام کریم بود که بهانه درست می کرد و به واسطه آن، با انبردست، زبان بیرون می کشید، ابرو و مژه ها را می کَند. برخی اسرا موی روی گونه هایشان را نمی تراشیدند و این شکنجه گر وحشی با انبردست، موهای روی صورت را می کَند. یک بار کریم ملعون، من را صدا زد و با دمپایی چنان بر گردن من کوبید، به طوری که گردنم سیاه شد و باد کرد.

    خاطرات آزاده‌ای که ۳ روز مانده به جنگ اسیر شد
    قدرت‌الله هزاوه، که سه روز مانده به آغاز جنگ اسیر شد و به مدت ۱۰ سال در اردوگاه‌های دشمن ماند تا اینکه در سال ۱۳۶۹ به میهن بازگشت، می‌گوید: من سه روز مانده به شروع جنگ اسیر شدم. ما در لب مرز به مدت چند ماه درگیر جنگ بودیم، ولی ایران به طور رسمی اعلام جنگ نمی‌کرد. من جزو اولین اسرای دفاع مقدس هستم که در ۲۸ شهریور به اسارت دشمن درآمدم و این اسارت ۱۰ سال به طول انجامید. من در ارتش خدمت می‌کردم و هنگام اسارت ۱۹ ساله بودم.

    وی با اشاره به اذیت و آزار بعثی‌ها، اظهار داشت: من از بعثی‌ها کتک‌های زیادی خوردم و آن‌قدر ما را کتک زده بودند که دیگر برایم عادی شده بود. یعنی ما را می‌گرفتند، چند ماه کتک می‌زدند، بعد به استخبارات می‌بردند و از آنجا به یک اردوگاه دیگر می‌رفتیم و مدتی زندانی می‌شدیم و دوباره کارهای‌مان را شروع می‌کردیم. من اگر نگران چیزی می‌شدم وقتی به کشور برمی‌گشتم به عنوان مدافع حرم به سوریه و عراق نمی‌رفتم. من تا بمیرم سرباز نظام هستم.

    وی در همین زمبنه افزود: من با مو و دندان رفتم و بدون مو و بدون دندان برگشتم. قهرمان کشتی رفتم و با گردن و کمر آسیب‌دیده برگشتم. بالاخره کتک خوردن‌ها تأثیر خودش را گذاشته بود. تغذیه خوبی نداشتیم و جای سه وعده، یک وعده غذا می‌خوردیم. ما در ایران دور نان لواش‌ها را نمی‌خوردیم و پدرم می‌گفت با برکت خدا این کار را نکنید و یک روز همین هم گیرتان نمی‌آید. در اسارت به حرف پدرم رسیدم و همین بلا سرمان آمد و همان نان خمیر هم گیرمان نمی‌آمد. خمیرهای کلفت‌تر را ریز می‌کردیم و روی روزنامه می‌ریختیم و جلوی آفتاب می‌گذاشتیم تا خشک شود و بخوریم. تمام این‌ها تأثیرش را روی‌مان گذاشته بود.
    این آزاده در بیان تلخ‌ترین خاطره دوران اسارت گفت: از سخت‌ترین زمان‌های اسارت برای من اعلام آتش‌بس و شنیدن خبر ارتحال حضرت امام بود.

    آزادگان بخشی از حقیقت مقاومت‌اند
    یکی از آزادگانی که بمدت شش سال در اسارت بود، اراده و ایمان اسراء ایرانی را فوق‌العاده و موجب تعجب ختی نیروهای صلیب سرخ جهانی ذکر کرد و عنوان می‌دارد، تحمل سختگیری‌ها و اذیت و آزارهای وقت و بی‌وقت آنهم برای مدت طولانی، که اغلب به چند سال هم بالغ می‌شد، کار ساده‌ای نیست. واقعاً ایمان عمیق و اراده‌ای راسخ و استوار می‌خواهد که الحمدلله بسیاری از اسراء ایرانی دارای چنین ویژگی بودند. مقاومت، مفهوم واقعی خود را در میان اسراء آزاده عمق و گستره یافت. در چنگال دشمن بی‌رحم و سنگدل که بی‌بهانه شکنجه می‌کرد و دائم با باتوم و انواع وسائل به جان اسراء می‌افتاد و کاری به زحمی و بیمار هم نداشت. برای برخی از زندانبانان ما، ایرانی خوب، اسیر مرده بود، لذا از ارتکاب اعمال کاملاً خشن و حیوانی هیچ اباء نداشتند.

    وی دغدغه اسراء را حفظ شأن و بزرگی ملت ایران بیان کرد و گفت: تمام صبر و شکیبایی را برای رضای خداوند به امید صیانت از بزرگی و شکوه ملت ایران انجام دادیم و سالها با جسمی نحیف و دردهای کشنده بسر کردیم تا نظام اسلامی‌مان و غرور ملی مردم عزیزمان حفظ شود و امیدوارم که به هدف‌مان رسیده باشیم و روح بلند امام و شهداء از ما راضی باشد و در پایان جا دارد این مطلب را با صدایی رسا بیان کنم که ما آزادگان، اولین‌هایی خواهیم بود که در راه تحقق آرمان و فرامین نائب امام زمان، حضرت امام خامنه‌ای جان خود را تقدیم خواهیم کرد.

    انتهای پیام/



    بر چسب ها:
    

    نظر شما:

    1- گزینه های ستاره دار الزامی می باشند.
    2- ایمیل شما نمایش داده نمی شود.
    3- لطفا جهت دریافت پاسخ نظر خود حتما ایمیل خود را بصورت صحیح وارد نمائید.
    4- لطفا نظر خود را به صورت فارسي تايپ نماييد.
    5- نظري که حاوي هر گونه توهين باشد، انتشار داده نمي‌شود.
    نام *
    ایمیل *